Неколку збора за Вера Јоциќ

Вера Јоциќ ја запознав меѓу партизаните на прославениот херој Христијан Тодоровски-Карпош¹. Беше пред речиси дваесет години, во студените декемвриски денови, кога овој бестрашен командант ги водеше своите борци во многу битки и му нанесуваше големи загуби на фашистичкиот окупатор.

Имаше нешто восхитувачко во однесувањето и карактерот на оваа млада дваесетгодишна девојка. Како секретар на партиската организација, Вера Јоциќ со својот личен пример ги освои симпатиите и почитта на сите партизани. Во колоната, во бројните напади на непријателските утврдувања што беа распоредени на сите комуникациски пунктови во Кумановско, на планинските врвови, во долгите ноќни маршеви − таа беше насекаде и секогаш на чело, ни влеваше волја и верба во победата, ги бодреше премалените, ги прекоруваше оние кои тоа го заслужуваа.

Во последната офанзива, тешко ранета на Осогово, веднаш под врвот Лисец, таа издржа на носилки три долги дена и три долги ноќи, без никаква медицинска помош, со група одвоена од другите единици, за да се збогува со своите соборци со очи полни со љубов за животот кој почнуваше.