Зашто сум изморен

Изморен сум. Се огласува сирената на бродот зад Горе, со звук на ловечки рог.
Во квечерината, светлина по розовите ѕидови над морето и по небото. Бел брод се упатува кон синиот и сив Југ,
А јас сум тажен, тагувам за Нагасаки, за убавината на Валпареизо,
За Рио де Женаиро, каде мулаткињите се како опојни орхидеи.

Но, кога е времето за чај и градината јасна
Околу фонтаната, под статуата на Африка – јас се чувствувам изморен.
Срцето ми е со боја на ластер, кога ги гледам твоите очи во сеќавање.
А изморен сум не од умор! ами од помислата
Да не одам никаде, кога ме раскинува желба да отпатувам.