Ацо Шопов: Трeба да се надраснат личните интереси*

Проблемите со кои во овој момент се среќава издавачката дејност во нашата Република се многубројни: почнувајќи од недостигот на средства за да се реализираат издавачките планови, па сè до несредените односи на овој мал, македонски пазар. Оттука и иници јативата на нашата Редакција за еден отворен и непристрасен разговор со повеќе луѓе на кои им е блиска издавачката дејност. Одговорите што ќе ги објавиме, почнувајќи од овој број, немаат цел да дадат, целосен пресек на состојбата во издавачката дејност. Тие само ќе покренат една, се надеваме, поширока дискусија од која ќе можат да се извлечат и соодветни заклучоци. Во овој број го објавуваме одговорот на Ацо Шопов, директор на издавачката куќа „Македонска книга”.

Мислам дека го делам мислењето на повеќемина ако речам дека кај нас издавачката дејност е крајно уситнета, раздробена, што е ист случај и со средствата со кои расоплагаат издавачките куќи. Ете зошто и самите услови во кои дејствуваме нè упатуват на некои видови здружување; нè упатуваат на потребата од систематско зафаќање на цели области, досега сè уште непокриени; нè упатуваат на поквалитетни изданија. Бидејќи едно од прашањата на редакцијата е прашањето на интеграцијата на издавачките куќи кај нас, би се задржал повеќе на него, зашто тоа е неоспорно едно од најинтересните прашања.

Нашето издавачко претпријатие и порано, а и сега се разбира, практикува некои форми на здружена активност. Ако се сеќавате, направивме заеднички план за издавање на училишна лектира заедно со „Детска радост“, заеднички стартувавме пред институтот за национална историја со „Култура“ за издавање на книгата „Историјата на македонскиот народ“ и така натаму.

Инаку постојат некои необјаснети, би рекол, односи, во најлошата смисла на зборот, внатре во издавачките претпријатија. Токму поради нив тешко и се одвива процесот на интеграција кај нас. Ние на пример, пред неколку години покренавме иницијатива да се здружи ме со „Просветно дело“, меѓутоа, кога инцијативата дојде пред факторите кои се надлежни тоа да го решаваат, како што се органите на самоуправувањето и стручните совети, во случаjов на „Просветно дело“, од нашите добри намери не остана ништо.

Пред неколку месеци почна разговор на оваа тема меѓу нашето издавачко претпријатие, „Култура“ и „Просветно дело“, и кога идејата треба ше да се прифати и разработи од страна на оние членови на колективите кои треба да гласат за или против неа, бидејќи се членови на самоуправните органи, истата пак беше отфрлена.

Длабоко сум убеден дека здружувањето на издавачките претпријатија е нужно. Не мислам дека тоа треба да се изврши одеднаш и без солидни подготовки. Дури и го поддржувам предлогот интеграцијата меѓy издавачките куќи да се врши во етапи. На крајот на краиштата, формите не се суштествени. Суштествено е кај некои луѓе да се надраснат тесните и лични интереси од кои се тргнува при формулирањето на своите ставови интересот за здружување да се согледа во целина: што ќе добие из давачката дејност кај нас ако процесот на интеграцијата тргне да се реализира. А ќе се добие многу, убеден сум во тоа.
______________________
* Ацо Шопов одговара на анкетата „Издавачката дејност кај нас и интеграцијата”, Нова Македонија, 10.04.1968. Анкетата ја води: Ј. Павловски

Други разговори и статии на Ацо Шопов