Те спомнам ли

Те спомнам ли — пред твојата лика
затреперува срцето на океанот
и оживуваат вулканите одамна згаснати.
Лавата се претвора во крв, крвта ко лава блика!
Татковино, песно недопејана, песно неспокојна,
иста низ вековите, низ булуците
како за дедовците така и за внуците —
крвта и нас ќе нè спаси! 

Те спомнам ли — пред твојата става
исчезнуваат далечините
и сета историја се претвора во огромна лава
што како водопад се струтолува од висините,
а светот не е поголем од збор
што од секаде моќно се согласува;
Татковино, песно недопејана, песно неспокојна
крвта и нас ќе нè спаси! 

Еве нè, Татковино, обајцата во планините
во нем и присен разговор.
Воздухот е чист и како меч сече.
Ти си покрај мене најверна жена,
смисла очовечена,
вистина позната, а никому недоречена и до крај разгласена.
Татковино, песнo недопејана, песно неспокојна 
крвта и нас ќе нè спаси! 

Но не крвта на разделбата и омразата,
крвта со одмазди и гнев заградена
туку онаа крв заради која жената се жртвува зa мажот,
мажот за жената и синот,
а синот заедно со нив за татковината
од која сите пламтиме како од најчисто вино. 

Татковино, песно недопејана, песно неспокојна,
спокјот во нас ќе го ископаме: ќе го ископаме од искони! 

Ацо Шопов, Песна на црната жена, 1976

Вратете се во поетската одаја на Лирскиот дом на Ацо Шопов