Златен круг на времето

Старинска ѕвездо, ѕвездо на пророци и чуда, –
распрсни се во стихот, потони во најцрн мрак.
Повеќе трае во крвта оваа светлина луда
и овој невидлив пламен што нема ни име ни знак.

Сениште ѕвездено, ѕвездо на студена мора, –
исчезни со сите наречници со сите митови падни.
Под ова стебло од зборови зараснати во столетна кора
се пали страшен оган и горат корени гладни.

Кој си ти што идеш со лузни од правта на векот дален,
со едно дамна во невтрат отшумено време,
и место лика на некој очајник жален
ностиш суров закон за себе и своето племе?

Гласи со со виј од молк, проговори со поглед нем,
засводен во својот говор со јазли семоќно власни,
и како ненужен воин со очи од црнозем
обѕрни се во кругот златен и победоносен згасни.

Старинска ѕвездо, ѕвездо на пророци и чуда, –
распрсни се во стихот, потони во најдлабок збор,
додека трае во крвта оваа светлина луда
овој подземен оган, овој непрегор.

Ацо Шопов, Гледач во пепелта, 1970